A Green Observer

Τα τεκταινόμενα από την δική μας προοπτική

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ » Ο ΣΑΛΙΑΓΚΑΣ» 10/05/2012

Επιλέγοντας να κάνετε Follow, Θα ενημερώνεστε πρώτοι για κάθε νέο άρθρο. Μπορείτε πάντα πολύ εύκολα να κάνετε Unfollow όποια στιγμή το επιθυμήσετε.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΤΡΙΠΛΗ ΚΑΣΕΤΑ

Νο 1 – «Ο Σάλιαγκας»

Παράνομη Κασέτα Νο 000005

Κυκλοφορία κασέτας: 1986


ΠΛΕΥΡΑ Α’

1. Καυσαεριώδεις θυμιάσεις

2. Χάνι Μπάνι

3. Λάντζα γιόγκα

4. Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα

5. Δεν αποκαρδιώθηκα

6. Ο Σάλιαγκας

7. Καμιά φορά

ΠΛΕΥΡΑ Β’

1. Δε μου ‘χει μείνει φωνή

2. Μπλουζ Μπουζ

3. Μου βγήκες στο μπαλκόνι

4. Παξιμαδάκι

5. Όλα τα ‘χαμε

Καυσαεριώδεις θυμιάσεις

Καυσαεριώδεις θυμιάσεις

Νες καφέ, καλσόν και προσπελάσεις

Βάλανε και φίλτρο στα τσιγάρα

Τρομάρα σε φιλτράρουν.

Σύγχρονοι οι σταύλοι του Αυγία

Και γω καθαρή ακαθαρσία

Μεταμφιεσμένος σε αρκούδα

Φαγούρα θα σας πιάσει.

Κι όμως δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω

Αν με φοβάσαι ή τρέμεις

Γι αυτό το ύφος σου είναι πάντα το ίδιο

Όπως προβάτου και χοίρου και κότας και βόειδου.

Κουβαλώ τον κόσμο σαν μουλάρι

Πα να μου φορέσουν και σαμάρι

Μεταμφιεσμένος σε φαγούρα

Αρκούδα θα σε πιάσω.

Σημείωση: Στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σελ. 141, το τραγούδι παρουσιάζεται με τον τίτλο «Αρκούδα» κι αντί της δεύτερης στροφής, υπάρχουν οι στίχοι «Μπάτσοι, ΕΦΕΕ κοινή Μαφία / μου χαλάτε την κυοφορία / Μεταμφιεσμένος σε αρκούδα / Φαγούρα θα σας πιάσει.»

Χάνι Μπάνι

Οι στίχοι είναι του ποιητή Αργύρη Μαρνέρου

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι

Με μιαν ανθοδέσμη στάχια παπαρούνες σαν πληγές

Χαμομήλι σαν το πύο και βρωμάει το τοπίο

Τα νταμάρια στις κορφές

Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές.

Χανιμπί το χανιμπάνι μπάνι μπί και χανιμπό

Όποιος νάνι κάνει χάνει, μπάνι χανιμπό.

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι

Λασπωμένο περιστέρι τα γεράκια στις φωλιές

Κομματιάζουν με μανία του λαγού την αγωνία

Τα γεράκια στις φωλιές

Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές.

Χανιμπί το χανιμπάνι μπάνι μπί και χανιμπό

Όποιος νάνι κάνει χάνει, μπάνι χανιμπό.

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι…

Σημείωση: Στην κασέτα ακούγεται μόνο το ρεφραίν «Χανιμπί το χανιμπάνι / Μπάνι μπι και χανιμπό / Όποιος νάνι κάνει χάνει / Μπάνι χανιμπό». Ολόκληρο το ποίημα του Μαρνέρου βρίσκεται στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σελ. 67.

Λάντζα γιόγκα

Νταουάν σου λέω

Νταουάν σου κράζω

Νταουάν νυστάζω

Νταουάν…

Στο θεό σας κάνετε και κάτι

Κουβαλώ το πτώμα μου στην πλάτη

Δεν μπορώ ν’ αρθρώσω πια μια λέξη

Και δε λέει κι ο καιρός να βρέξει.

Αν ήμουν βάραθρο θα σώπαινα

Κι αν ήμουν μούμια θα γελούσα

Μα εγεννήθηκα ελέφαντας

Και μ’ αγαπάει μια βρωμούσα.

Κι όλο πας ανάποδα δεν καταλαβαίνεις

Να ‘ξερες τουλάχιστον αν ζεις ή αν πεθαίνεις.

Από τόνα λούκι στ’ άλλο λούκι

Φύτεψε κι εσύ ένα παλούκι

Κι όπως οι παλιοί ροκενρολλάδες

Άρμεξα κι εγώ τις αγελάδες.

Απ’ το πολύ που με βασάνισα

Έπαθα πλέον ανοσία

Με βαζελίνη με πασπάλισα

Κι είμαι απαστράφτουσα ουσία.

Κι όλο πας ανάποδα και μ’ αφομοιώνεις

Να ‘ξερες στον κόρφο σου παιδί που μεγαλώνεις.

Τι μου κλαίγεσαι το τι θα γίνει

Και δε θες να φας το μανταρίνι

Μου ψιλοκουνιέσαι τσιτσιφιόγκα

Μάθε και λιγάκι λάντζα γιόγκα.

Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα

Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα με πέταξες ζωή,

Εγώ που σ’ ερωτεύτηκα απ’ όλους πιο πολύ.

Τόσα τσαλαπατήματα κι όλα αυτά μαζί

Μπορούσαν να ξεκάνουνε κι αυτόν τον Ηρακλή

Και ποιος δεν κιότεψε.

Αυτά που αρνηθήκαμε χτυπήσαν πάλι εμάς

Όντα φτωχά κι αδύναμα στο μπλοκ της αγοράς

Στα εικονογραφήματα της ολικής φθοράς

Ίσως να ζει μια ίνα μας που δεν παρατηράς

Κι όλοι τους κιότεψαν

Δεν έχει πλέον πέρασμα γι’ αυτούς που αγαπάν

Πά’ στου κορμιού το γέρασμα κι αυτοί τα παρατάν

Θυμίζουν απορρίμματα π’ όλοι τους τα πετάν

Τα καραβάκια-θύματα που πνίγηκαν και παν

Μα αυτοί δεν κιότεψαν.

Δεν αποκαρδιώθηκα

Δεν αποκαρδιώθηκα

Στις κακουχίες γυμνώθηκα

Και στο κορμί μου σας χώρεσα

Τα κρίματά σας συγχώρεσα.

Ένα καράβι σας φτιάχνω ‘γω

Να ‘ναι απ’ αθάνατο νερό

Να πολεμήσεις για να το βρεις

Ύπνο δικαίου μην κοιμηθείς.

Χωροφυλάκοι και οι γιατροί

Θα σκουντουφλάνε στη διαδρομή

Μόνο οι ανθρώποι οι πιο απλοί

Κι όσα απ’ τα ζώα έχουν φωνή.

Τα μονοπάτια είναι πολλά

Μα είναι λίγα τα αυτά που ‘χουν καρδιά

Εγώ πηδάω κι απ’ το γκρεμνό

Τα κάγκελά μου τα καταργώ.

Ο Σάλιαγκας

Σε δείχνω με το δάχτυλο

Είσαι το πιο όμορφο κουμάσι, μωρό μου

Είσαι το ξέρω κουφάλα

Μα έχεις τόση ομορφιά…

Απάνω στα τριανταδυό

Συνάντησα και γω το θάνατο

Μα το κρατάω μυστικό

Πως μ’ έδιωξε κι αυτός γι’ αδιάβαστο.

Μια απόφαση χρειάζεσαι

Και μην πολυπαραμυθιάζεσαι

Όλα στον κόσμο ψεύτικα

Ακόμα και που σ’ ερωτεύτηκα.

(Αυτά που κάνω τώρα, αυτά που κάνω τώρα

Είναι σαν να μου τρώνε την καρδιά

Γι’ αυτό χοντρέ προχώρα μας πήρε η κατηφόρα

Ανέβα ν’ ανταμώσουμε ξανά…)

Δεν θέλω άνθρωπο να ιδώ

Αλερετούρ ζωής, ταξίδια θανάτου,

Άγγελος είμαι του κόσμου

Την έχω κάνει τη ζημιά.

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας

Για ένα χαζό καβούκι μάλωσαν,

Να βγει το μέσα έξω σας

Και ας εμένα με ξαναμπαγλάρωσαν.

Λαμπόγυαλο τα κάνατε

(…Αυτά που κάνω τώρα, αυτά που κάνω τώρα…)

Τη δόλια τη ζωή ξεκάνατε

(…Είναι σαν να μου τρώνε την καρδιά…)

Γκρεμίστε τα τρελάδικα

(…Γι’ αυτό χοντρέ προχώρα μας πήρε η κατηφόρα…)

Και κάντε τα χοροπηδάδικα.

(…Ανέβα ν’ ανταμώσουμε ξανά…)

Το καλοκαίρι με μαγιό

Και το χειμώνα μου γυρίζεις τσιτσίδι

Κι όλο να φύγεις σε σπρώχνω

Μα μ’ έχεις πάρει από κοντά…

Αρρώστεια μου, σε αγαπώ

Και ας με βρίσκεις παρακατιανό.

Μπορεί και να την ψώνισα

Δεν φταίω και δεν αυτοκτόνησα.

Αντίστροφα κι ανάλογα

(…Αυτά που κάνω τώρα, αυτά που κάνω τώρα…)

Τα λογικά και τα παράλογα

(…Είναι σαν να μου τρώνε την καρδιά…)

Ας μου ‘λεγες ν’ αραίωνα

(…Γι’ αυτό χοντρέ προχώρα μας πήρε η κατηφόρα…)

Δεν ζούμε πλέον στο μεσαίωνα.

(…Ανέβα ν’ ανταμώσουμε ξανά…)

Καμιά φορά

Καμιά φορά θα στα βγάλω τα αυτιά

Καμιά φορά θα σου κόψω την ουρά

Να μη μπορείς κι αν το θέλεις να κρυφτείς

Γι’ αυτό κι εγώ διαλέγω αυτό το κόλπο.

Σημείωση: Στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σελ.144, παρουσιάζεται με τίτλο «Ρομαντικό μπλουζ».

Δε μου ‘χει μείνει φωνή

1. Δε μου ‘χει μείνει φωνή, δε μου ‘χει μείνει λαλιά

Και μου χρειάζεται καινούργια καρδιά.

Δε μου ‘χει μείνει παλμός και κάπου χάνει ο ρυθμός

Στην καθημερινή μιζέρια αραχτός.

2. Καλοκαιράκι γλυκό σε βαποράκι να μπω

Για ταξιδάκι παραθεριστικό.

Να γίνω έτσι κι εγώ φρικιό καλοκαιρινό

Να μοιάζω φρούτο εποχιακό.

3. Σε κυνηγάω ζωή και δε θα κάνω στροφή

Ποθώ την έκρηξή σου την πρωταρχική.

Μα όλα γύρω ταμπά, μπαχά και θανατερά

Με καθηλώνουνε καμιά φορά.

Μπλουζ Μπουζ

1. Μπαλωματής δεν ήμουνα, μήτε και πολιτζμάνος

Κωδωνοκρούστης θα ‘πρεπε, ντε και καλά ρουφιάνος

Να βαρώ τα σήμαντρα διά τους ευσεβείς

Παίρνοντας κι επίδομα ως κουδουνιστής.

– Θεέ μου, πολυέλαιε, μου τα ‘κανες κουδούνια.

2. Θα το ‘θελες μαμάκα μου, να είχα πάει στρατιώτης

Να είχα τα πτυχία μου, να γίνω εργοδότης

Να ‘χα και για σύζυγο μία με σουτιέν

Να ‘χα κι αυτοκίνητο μία σιτροέν.

– Δουλειά δεν είχες διάολε, γαμούσες τους γονέους…

3. Άγια κατανάλωση, μη θες να με κουφάνεις

Η φρίκη είναι όμορφη και μένα δε με πιάνεις

Τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς

Με τρυπάρες και υγρά θα στη φέρουνε.

– Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννάν οι κότες.

4. Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

συντρόφια μου σας έχεσα και μέρα με τη μέρα

Από φακές και τραχανά, πιάνο με ουρά

Τα μυαλά του Datura, να ‘χες μασκαρά.

– Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις…

5. Αλήτη μ’ ανεβάζανε, φρικιό με κατεβάζαν

Στις γειτονιές που έζησες καθημερνά σε κράζαν

Κι είσαστε κυβέρνηση, κι ήμουν ο ληστής

Για την κοινωνία σας είμαι ο εμπρηστής.

– Κι ας τραγουδώ εμπρηστικά, κι ας μένω στα τραγούδια…

(lets go μάγκες everybody with παλαμάκι, rock ‘n’ roll…)

Άγια κατανάλωση, μη θες να με κουφάνεις

Η φρίκη είναι όμορφη και μένα δε με πιάνεις

Τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς

Με τρυπάρες και υγρά θα στη φέρουνε.

– Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννάν οι κότες.

Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

συντρόφια μου σας έχεσα και μέρα με τη μέρα

Από φακές και τραχανά, πιάνο με ουρά

Τα μυαλά του Datura, να ‘χες μασκαρά.

– Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις…

Σημείωση 1: «Ντάτουρας ήταν το παρατσούκλι ενός φτωχού φρικιού των Εξαρχείων που σνιφάριζε ό,τι έβρισκε μπροστά του – συνήθως βενζίνη, κόλλες και χρώματα. Τα μυαλά του ήταν διαλυμένα.»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Ι. Αλλαμανή «Δίχως Καβάτζα Καμιά – Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου», σελ. 192.

Σημείωση 2: Στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σελ.149, παρουσιάζεται με τίτλο «Το Μπλουζ σαν Μπουζ».

Μου βγήκες στο μπαλκόνι

Μου βγήκες στο μπαλκόνι, μου βγήκες κι απορώ

Πως μένεις έτσι μόνη ετούτο τον καιρό

Θα ‘ρθω για να σε πάρω να φύγουμε από ‘δω

Μα πως να σε τουμπάρω με παίρνεις για φρικιό

Κι αν δεν σου αρέσω να βάλεις γυαλιά

Θα πλυθώ για σένα για πρώτη φορά.

Στην τηλεόρασή σου θα μπω για να με δεις

Μιας και η όρασή σου δε βλέπει καταγής

Αλήτης ‘γω δεν είμαι, μήτε και χασικλής

Κι άμα με δεις σε πλάνο θα με ερωτευτείς

Θέλετε σορόπια καλά μου παιδιά

Μα τα κατατόπια τα ξέρω καλά.

Παξιμαδάκι

Καταμεσίς στη θάλασσα απά σε μια σχεδία

Γουστάρω να ‘μαι ναυαγός σε θεία κωμωδία.

Τραγικότης – όχι, κι όλα στην απόχη.

Σ’ αγαπά η Μαρία η τσογλαναρία.

Τόσα χρονάκια που ‘χω να σε ιδώ

Με τη πασαβιόλα σου μιλώ

Να περιγράψω θέλω το στοιχειό,

Κοντραμπασίστα ψάχνω να βρω.

Τόσα φαρμάκια που ‘χεις καταπιεί

Δεν μπορεί θ’ αλλάξεις δεν μπορεί

Όπως βουτάν οι γλάροι το φαϊ

Παξιμαδάκι φάε κι εσύ.

Να είχα ένα κότερο να μπάσω τα πρεζόνια

Γιατί τα ρήμαξαν κι αυτά τα τελευταία χρόνια

Τραγικότης – όχι, κι όλα στην απόχη

Σ’ αγαπάν ρε Φώφη εικοστρείς ορόφοι.

Τόσα χρονάκια που ‘χω να σε ειδώ

Απ’ την καρμανιόλα σου μιλώ

Να περιγράψω θέλω το στοιχειό

Κοντραμπασίστα ψάχνω να βρω.

Τόσα φαρμάκια που ‘χεις καταπιεί

Δεν μπορεί θ’ αλλάξεις δεν μπορεί

Όπως βουτάν οι γλάροι το φαϊ

Καλοκαιράκι φάε κι εσύ.

όχι…απόχη…

Φώφη…ορόφοι…

Τόσα χρονάκια που ‘χω να σε ειδώ

Απ’ την καρμανιόλα σου μιλώ

Να περιγράψω θέλω το στοιχειό

Κοντραμπασίστα ψάχνω να βρω.

Τόσα φαρμάκια που ‘χεις καταπιεί

Δεν μπορεί θ’ αλλάξεις δεν μπορεί

Όπως βουτάν οι γλάροι το φαϊ

Παξιμαδάκι φάε κι εσύ.

Όλα τα ‘χαμε

Όλα τα ‘χαμε παρά δεν είχαμε μας κουβαλήθηκες κι εσύ

Για ‘να φιλότιμο στον αξιότιμο του δώσαμε κι αυτού φαϊ

Για ένα δίφραγκο και στον επίσκοπο του κόψαμε επιταγή.

Ω σε ζύγωσα και σε ξελίγωσα το ήξερες απ’ την αρχή

Η αγάπη μας κι ας είναι παγερή υπήρξε ηφαιστειακή

Για μια αντίρρηση στην επιχείρηση χωρίσαμε τον σουβλατζή.

(Θα σου ‘λεγα τίποτ’ άλλα άστο τώρα…Τώρα…δως τα καλαμάκια δέκα…)

Όλα τα ‘χαμε κι αρχίδια είχαμε βρεθήκαμε και με μουνί

Μ’ απαρνήθηκες και με υπόθετα την έχω πάλι μόνος ξανακαταβρεί

Για ένα γόητρο μου πας στον πρόεδρο με σαπουνάκι να αιτηθείς…

(Στην υγειά μας…γκουχ…γκουχ…Γιάννη ένα τζατζίκι…

το φάντασμα…πούντο…κι ως του χρόνου ρε παιδάκια…κλπ)

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s