A Green Observer

Τα τεκταινόμενα από την δική μας προοπτική

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ «Στο Φαλημέντο του κόσμου – Γιουσουρούμ» 10/05/2012

Επιλέγοντας να κάνετε Follow, Θα ενημερώνεστε πρώτοι για κάθε νέο άρθρο. Μπορείτε πάντα πολύ εύκολα να κάνετε Unfollow όποια στιγμή το επιθυμήσετε.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

«Στο Φαλημέντο του κόσμου – Γιουσουρούμ»

Κυκλοφορία δίσκου: 1992

ΠΛΕΥΡΑ Α’

1. Ο Άτριχος πίθηκος

2. Πας φιρί φιρί

3. Όλοι δηλώνετε ιδιότητα

4. Το μπλουζ του κουδουνιστή

5. Στο φαλημέντο του κόσμου

ΠΛΕΥΡΑ Β’

1. Γιουσουρούμ

2. Μάρα

3. Μπαταρία

4. Θα σου κλέψω το σακκάκι

Ο Άτριχος πίθηκος

Το ‘χα τρακάρει, και το ‘χα αγαπήσει

Ήσουν παιδούλα, κι ολοζώντανη

Μα ποια σουτάρεις και ποιος να σε γνωρίσει

Δε φτάνει να ‘σαι μοναχά παιδί.

Και στα ντουβάρια ακόμα κι αν μιλάω

Την αορτή μου βγάζω στο κλαρί.

Άτριχέ μου πίθηκε αχανής είναι η μπαμπεσιά σου

Ηρωίνωσες το LSD μες την άγνοιά σου

Κι απ’ τη δειλία σου μου είσαι δικαστής.

Εμείς έχουμ’ ιστορία, πολεμήσαμε στην Τροία

Εσύ μου ‘γινες πρεζόνι, και σε πήρε το βαγόνι

Που πας ξυπόλυτη μωρή στ’ αγκάθια.

Βρες τη δύναμή σου κι έλα, έλεγχο θέλει κι η τρέλα

Εγώ έχω καθαρίσει και αυτό ίσως βοηθήσει.

Στης απουσίας λιώνω την ουσία

Αναστενάρισσά μου μη χαθείς

Στο πάντρεμα με την ανυπαρξία

Δε φτάνει να ‘σαι μόνο χασικλής.

Και μια στιγμή να σπάσεις τα ντουβάρια

Τη δύναμή σου κράτα σταθερή.

Άτριχέ μου πίθηκε η αυγή δείχνει τα τσιμέντα

Μένει η ύπαρξή σου ορφανή, μένει και η πατέντα

Που σου επέβαλε να μείνεις αριθμός.

Εμείς έχουμ’ ιστορία, πολεμήσαμε στην Τροία

Εσύ μου ‘γινες πρεζόνι, κούφια η ώρα που μας ζώνει

Ανυπερθέτωσαν αι δυσκολίαι.

Παςφιρίφιρί

Ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Πας φιρί φιρί γυρεύοντας με τα μαύρα σου τα μάτια

Δέκα πιάτα στο κεφάλι μου κι άλλα τέσσερα κανάτια

Πας φιρί φιρί γυρεύοντας να με κάνεις ν’ αγριέψω

Έχω και τις πεποιθήσεις μου, μα στο τέλος θα στις βρέξω.

Αλλά σώπα και μη μου την βγαίνεις στην κόντρα

Αν βαρούσα κι εγώ, δεν θα ήσουνα εδώ

Έχεις γλώσσα σκληρή που σκοτώνει σαν κόμπρα

Κι όσο πείσμα εσύ, άλλο τόσο κι εγώ.

Τέτοιος χαλασμός που έγινε κι ήρθαμε κι ισοπαλία

Κι απ’ την ταραχή κουνήθηκε όλη η πολυκατοικία

Σχολιάζουνε οι γείτονες κι απορούν κι οι αστυνόμοι

Πως οι δυο μας δεν χωρίζουμε κι αγαπιόμαστε ακόμη.

Μία τέτοια σκηνή να τη δεις στην οθόνη

Μα σαν παίξεις κι εσύ, θα σκιστεί το πανί

Έχε χάρη που δεν αγαπώ καμιά άλλη

Κι απ’ τώρα μας κλαιν και τα ψώνια του Ζεν.

Στα δελτία των ειδήσεων θα με γράψουν σαν σε σφάξω

Πας φιρί φιρί μου φαίνεται την ψυχή σου ν’ αναπάψω

Μου ‘ρθε κρίση και παλάβωσα, μη με βάζεις* ν’ αμαρτήσω

Πας φιρί φιρί γυρεύοντας στα μπουντρούμια να σαπίσω.

Αλλά σώπα και μη μου την βγαίνεις στην κόντρα

Θα βαρέσω κι εγώ, κι απαιτώ σεβασμό

Είναι κάτι φορές που φτηνά τη γλιτώνεις

Με πέντε-έξι μπουνιές και δυο-τρεις μελανιές.

*Σημείωση: Ο Βασίλης τραγούδησε «μη με κάνεις…»

Όλοι δηλώνετε ιδιότητα

Όλοι δηλώνετε ιδιότητα

Καταναλώνετε ποσότητα

Και μου στερείτε τον ήλιο.

Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα

Κι αν είμαι μια μηδαμηνότητα

Φτιάχνω δικό μου βασίλειο.

Αν μου ξηγιόσουνα αλάνικα

Τραγούδια μεξικάνικα

Θα σου ‘φτιαχνα πολλά.

Και ξεπερνώ τη Λολομπρίτζιτα

Σαν το ‘ριξα στη βίζιτα

Αντικανονικά…

Δεν χαμπαριάζετε, ρε μόμολα

Όταν σας έδινα τα πόμολα

Να διαλύστε τον τοίχο

Κολλήσατε στο μποτιλιάρισμα

Και ας σας το ‘χα κάνει χάρισμα

Να ξεπεράστε τον φρίκο.

Κι αν η ζωή σου θέλει βλήματα

Τελειώσανε τα θύματα

Και πάλι απ’ την αρχή

Θενά σε φτιάξω εγώ αθάνατη

Παράτα την και γάμα την

την σχετική ζωή…

Ρε μη μου πια τους κύκλους τάραττε

Σιγά το χάρτη τρισκατάρατε

Και μια πορδή μου θα φτάσει

Και σαν ο πεντεφρής σου σε πονεί

Θενά του βάλω λουκουμόσκονη

Να λουκουμιάσει η πλάση.

Εσύ ξεφούσκωνες τα λάστιχα

Σε γράψαν στα κατάστιχα

Των τεντυμποϊστών

Κι εγώ έχω γίνει γομολάστιχα

Που σβήνει τα τετράστιχα

Ανθρώπων και θεσμών…

Το μπλουζ του κουδουνιστή

1. Μπαλωματής δεν ήμουνα, μήτε και πολιτζμάνος

Κωδωνοκρούστης θα ‘πρεπε, ντε και καλά ρουφιάνος

Να βαρώ τα σήμαντρα διά τους ευσεβείς

Παίρνοντας κι επίδομα ως κουδουνιστής.

– Θεέ μου, πολυέλαιε, μου τα ‘κανες κουδούνια.

2. Θα το ‘θελες μαμάκα μου, να είχα πάει στρατιώτης

Να είχα τα πτυχία μου, να γίνω εργοδότης

Να ‘χα και για σύζυγο μία με σουτιέν

Να ‘χα κι αυτοκίνητο μία σιτροέν.

– Δουλειά δεν είχες διάολε, γαμούσες τους γονέους…

3. Άγια κατανάλωση, μη θες να με κουφάνεις

Η φρίκη είναι όμορφη και μένα δε με πιάνεις

Τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς

Με τρυπάρες και υγρά θα στη φέρουνε.

– Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννάν οι κότες.

4. Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

συντρόφια μου σας έχεσα και μέρα με τη μέρα

Από φακές και τραχανά, πιάνο με ουρά

Τα μυαλά του Datura, να ‘χες μασκαρά.

– Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις…

5. Αλήτη μ’ ανεβάζανε, φρικιό με κατεβάζαν

Στις γειτονιές που έζησες καθημερνά σε κράζαν

Κι είσαστε κυβέρνηση, κι ήμουν ο ληστής

Για την κοινωνία σας είμαι ο εμπρηστής.

– Κι ας τραγουδώ εμπρηστικά, κι ας μένω στα τραγούδια…

Σημείωση 1: «Ντάτουρας ήταν το παρατσούκλι ενός φτωχού φρικιού των Εξαρχείων που σνιφάριζε ό,τι έβρισκε μπροστά του – συνήθως βενζίνη, κόλλες και χρώματα. Τα μυαλά του ήταν διαλυμένα.»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Ι. Αλλαμανή «Δίχως Καβάτζα Καμιά – Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου», σελ. 192.

Σημείωση 2: Στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», σελ.149, παρουσιάζεται με τίτλο «Το Μπλουζ σαν Μπουζ».

Σημείωση 3: Από την μετέπειτα επεξεργασία στο στούντιο για τις ανάγκες του μεταθανάτιου δίσκου απαλήφθηκαν από το τέλος του τραγουδιού οι στίχοι:

» (lets go μάγκες everybody with παλαμάκι, rock ‘n’ roll…)

Άγια κατανάλωση, μη θες να με κουφάνεις

Η φρίκη είναι όμορφη και μένα δε με πιάνεις

Τα δεκαεξάχρονα κι αν εξευμενείς

Με τρυπάρες και υγρά θα στη φέρουνε.

– Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννάν οι κότες.

Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

συντρόφια μου σας έχεσα και μέρα με τη μέρα

Από φακές και τραχανά, πιάνο με ουρά

Τα μυαλά του Datura, να ‘χες μασκαρά.

– Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις… «

Στοφαλημέντοτουκόσμου

Θυμάμαι που σε κοίταζα στην άκρη του γκρεμού

Ισορροπώντας τάραζες το λάθος του καιρού

Παλλότανε το είναι σου ολόκληρο στο φως

Την καθαρή ουσία σου ετρόμαζε ο λαός.

Στο φαλημέντο του κόσμου αυτού

Ο καβαλάρης εγώ τ’ ουρανού

Με τους ανθρώπους ζητάς επαφή

Μα έχει σπάσει κι αυτή η κλωστή.

Τα χρόνια που περάσανε σ’ αφήσανε πληγές

Κουβάλαγες το τώρα σου και σ’ άλλες εποχές

Ενώθηκες σαν τίποτα με τον ωκεανό

Και γνώρισες τ’ απέραντο στον άλλο εαυτό.

Στο φαλημέντο του κόσμου αυτού

Ο καβαλάρης εγώ τ’ ουρανού

Με τους ανθρώπους ζητάς επαφή

Μα έχει σπάσει κι αυτή η κλωστή.

Στο φαλημέντο του κόσμου αυτού

Ο καβαλάρης εγώ τ’ ουρανού

Της Αριάδνης το μίτο κρατάς

Κι απ’ την αρρώστεια τους και πάλι το σκας.

Γιουσουρούμ

Ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου

1. Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες και μεντεσέδες κρατάνε τη γη

Γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες και στον κουβά τους αράζεις εσύ

Αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή, αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί

Και η ελπίδα μας έχει θαφτεί σαν το Ντορή μες στο παχνί.

2. Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα, μ’ ένα τικ-τακ μου ματώνει τ’ αυτιά

Όλα με πρόγραμμα, όλα στο σχέδιο, πρωτοκολλήσαμε τον έρωτα

Και θες να πετύχω με μια μπαταριά, χίλια φλουριά, χίλια φλουριά

Για να σου χαρίσω μαντάτα καλά, να ‘χεις αγάπη μου λεφτά.

3. Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά

Κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους και θυσιάστηκες πατριωτικά

Σου στέλνω μήνυμα μ’ ένα ταμ-ταμ να μαγειρεύεις με βιτάμ

Κι ήσουνα γόησσα κι έκανες μπαμ, γι’ αυτό σε ψάχνω στα χαμάμ.

4. Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας, στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή

Συνηθισμένοι καθένας στο ρόλο του, κι η φαντασία μας έχει χαθεί.

Την ξεπουλήσαμε* στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ

Την ξεπουλήσαμε* στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

5. Μια διαδήλωση, δέκα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα στη διαπασών

Χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν

Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ

Κι ο εαυτούλης σας πέταξε…βζουμ, ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

6. Ω, εποχή μου θυμίζεις τον Καίσαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν

Κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα, τα τροχοφόρα με προσπερνούν

Φεύγω και πάω να βρω στο Μπανγκόκ το σύντροφό μου τον Κινγκ-Κονγκ

Μες στο μυαλό μου βαράνε τα γκογκ, μοιάζω με μπάλα του πινγκ-πονγκ.

7. Μας εκτελούνε με σφαίρες ντουμ-ντουμ, σφαίρες ντουμ-ντουμ, σφαίρες ντουμ-ντουμ

Κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ, ταρατατατζούμ, για ένα κουστούμ.

 *Σημείωση: Ο Βασίλης τραγούδησε «Την ξεπουλήσατε…»

Μάρα

Σα στα παραμύθια που ‘λεγε η γιαγιά

Κι όλα τέλειωναν κουφά

Τη μισή αλήθεια κρύβανε κι αυτά

Ψέμα που κυβερνά.

Μάρα, Μάρα, πήρες μια τρομάρα

Κι ήταν μια φορά

Που μπήκες καθαρά

Και ράγισε η κατάρα.

Άμα θα ‘ρθει η ώρα να ψυχορραγείς

Κέντα ρυθμούς ζωής

Πρέπει να πεθάνεις και ν’ αναστηθείς

Ρέντα υπομονής.

Χάρο, Χάρο, σ’ έκανα κουμπάρο

Κι ήταν μια φορά

Σε ήρεμα νερά

Που κάναμε τσιγάρο.

Τ’ ανθρωπάκια ζούνε δίχως τη ζωή

Μάρα, βγες απ’ το κλουβί

Κι έλα στη δικιά μου τη διαδρομή

Κι είμαι έρημο πουλί.

Τώρα, τώρα πάει κι αυτή η μπόρα

Σήμανε αργεί

Αλλά θα ξαναρθεί

Η τελευταία ώρα.

Μπαταρία

Εκπορνεύεσαι κουρέλι

Στην μπορντέλο κοινωνία

Ξεπουλάς και την ψυχή σου

Για την υπεραφθονία.

Στην καρδιά σου βάλαν φρένα

Το μυαλό σου παίρνει βύσμα

Για χιλιάδες σαν κι εσένα

Θα αρκέσει μια μπρίζα.

Κι η Πνευμονοκονίαση

Κι η Πνευμονοκονίαση

Κι αυτή θα έχει πάψει.

Ρομποτανθρωπομήχανση

Και Ξυπνοπνευματύπνωση

Και χρυσωμένο χάπι.

Θα είσαι με μπαταρία

Να εκτελείς εργασία

Με σούπερ ενημέρωση

Τροφή και διασκέδαση

Θα πλέχεις ευφορία.

Θα είσαι με μπαταρία

Να εκτελείς εργασία

Με σούπερ ενημέρωση

Τροφή και διασκέδαση

Θα πλέχεις ευφορία.

Για κοιτάξτε με σακάτη

Ένα έχω μόνο μάτι

Μου ρουφήξατε το αίμα

Μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα.

Αποφασισμένος πάντα

Στην προσωπικιά μου μπάντα

Την ψυχή μου δεν πουλάω

Και το δρόμο μου τραβάω.

Την Πνευμονοκονίαση

Την Πνευμονοκονίαση

Εγώ τη συζητάω

Ρομποτανθρωπομήχανση

Και Ξυπνοπνευματύπνωση

Δεν θέλω να τη φάω.

Ξερνάω την μπαταρία

Δεν εκτελώ εργασία

Δεν θέλω ενημέρωση

Τροφή και διασκέδαση

Γουστάρω ελευθερία.

Ξερνάω την μπαταρία

Δεν εκτελώ εργασία

Δεν θέλω ενημέρωση

Κορσέ και διασκέδαση

Γουστάρω ελευθερία.

Θασουκλέψωτοσακκάκι

Θα σου κλέψω το σακκάκι δυο γραβάτες θα φορώ

Κι αν με ξαναπείς αλήτη πάλι εγώ σε συγχωρώ.

Έμαθα σ’ αυτό τον κόσμο αμαρτίες ν’ αφαιρώ

Των ανθρώπων που δεν ξέρουν πως επέζησα εγώ.

Κι αν σου πέσει το λαχείο ξεφορτώσου τα λεφτά

Η ζωή είν’ ένα αστείο και ο θάνατος γελά…

Συνταγές ισορροπίας – ανισόρροπος εγώ

Συμβουλές αταραξίας – ταραχοποιός εγώ.

Η μιζέρια κι η δουλεία ένα κι ένα κάνουν δυο

Κι όλα γύρω μου κατάπιαν το αμίλητο νερό.

Δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένανε θεσμό

Στέγνωσα σε μανταλάκια το δικό μου εαυτό…

Η μοντέρνα φαντασία πάει να σπάσει τα δεσμά

Είναι όμως οπτασία δεν πατάει πουθενά.

Και η τοξικομανία παραμύθα είναι κι αυτή

Στον καθρέφτη σου ψυχή μου καθρεφτίσου μοναχή.

Δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα κερατά

Μη μ’ ανάψουν τα γλομπάκια και σου κάνω σαματά…

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s