A Green Observer

Τα τεκταινόμενα από την δική μας προοπτική

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ «ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ» 2 10/05/2012

Filed under: ΜΟΥΣΙΚΗ — quadrifoglioverdeteam @ 14:46
Tags: , ,

Επιλέγοντας να κάνετε Follow, Θα ενημερώνεστε πρώτοι για κάθε νέο άρθρο. Μπορείτε πάντα πολύ εύκολα να κάνετε Unfollow όποια στιγμή το επιθυμήσετε.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

«Το Φανάρι του Διογένη»

Κυκλοφορία δίσκου: Φεβρουάριος 1989

ΠΛΕΥΡΑ Α’

1. Μπαγάσας

2. Λίνα

3. Εγώ με τις ιδέες μου

4. Γιουσουρούμ

ΠΛΕΥΡΑ Β’

1. Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις

2. Φανάρι του Διογένη

3. Πας φιρί φιρί

4. Οϊμέ

5. Ουλαλούμ

Μπαγάσας

Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια

Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λειβάδια

Να ξαναγίνω καβαλάρης

Και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ

Για δεν υπήρξα κατεργάρης

Και την χρειάζομαι τη χάρη σου, μωρέ!

Ρε, μπαγάσα, περνάς καλά ‘κει πάνω;

Μιαν ανάσα, γυρεύω για να γιάνω

Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις

Σαν σε χαζεύω δε χαμπαριάζεις.

Πρότεινέ μου κάποια λύση

Δεν θα σου παρακοστίσει

Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια

Με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν

Για το χαμένο μου αγώνα

Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν.

Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους

Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους

Πως να ξεφύγω από τη μοίρα

Και έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ

Για δεν υπήρξα κατεργάρης

Και θα το θες να με φλερτάρεις, γαλανέ.

Ρε, μπαγάσα, περνάς καλά ‘κει πάνω;

Κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω

Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις

Ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις

Κι ότι σου ‘ρθει κατεβάζεις

Μη θαρρείς πως με ταράζεις.

Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια

Με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν

Για το χαμένο μου αγώνα

Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν.

Για το χαμένο μου αγώνα

Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν…

Λίνα

Λίνα, Λίνα, μην λυπάσαι

Λίνα, Λίνα, μη φοβάσαι

Λίνα, Λίνα πως κοιμάσαι

Μόνη σου, πανάθεμά σε;

Φεύγει κι έρχεται ο καλός σου

Πως να βρεις τον εαυτό σου

Δεν αξίζει τόσο όσο

Η ζωή κι ο θάνατός σου.

Πες μου ένα ψέμα

Ν’ αποκοιμηθώ

Μοναχά για σένα

Κάνω το χαζό.

Λίνα, Λίνα, καρδερίνα

Θα σε δω τον άλλο μήνα

Μ’ έχεις κλείσει στην κουζίνα

Κι έγινες και μπαλαρίνα.

Λίνα, Λίνα, ζούμε χώρια

Δούλεψα και στα βαπόρια

Λίνα, Λίνα, τέτοια ζόρια

Να ‘χαν τ’ άλλα σου τ’ αγόρια;

Πια δεν έχω χρόνο

Να σου εξηγώ

Δύσκολα τελειώνω

Μ’ ότι αγαπώ.

Λίνα, Λίνα, σαν σε είδα

Ένιωσα σαν ναυαρχίδα

Κι έσκασες σαν καταιγίδα

Στην χλωρίδα και πανίδα.

Τώρα λες πως σου ανήκα

Μα δεν πλήρωνα το ΙΚΑ

Θα ‘ταν μεγαλομανία

Αν με γράφαν στα ταμεία.

Πες μου ένα ψέμα

Ν’ αποκοιμηθώ

Μοναχά για σένα

Κάνω τον χαζό.

Λίνα, Λίνα, κι αν σε χάνω

Δεν θα σε ξαναπικράνω

Σαν το σκύλο με τη γάτα

Η αγάπη μας στη στράτα.

Λίνα, Λίνα, παίρνω φόρα

Κι όλα τ’ άπλυτα στη φόρα

Έχεις ομορφιά φιδίσια

Τι γυρεύεις στα Πατήσια;

Εγώ με τις ιδέες μου

Τραγουδάει η Σωτηρία Λεονάρδου με τη συνοδεία του Νικόλα

Εγώ με τις ιδέες μου, κι εσείς με τα λεφτά σας

Νομίζω πως τα θέλετε μονά-ζυγά δικά σας

Δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμία σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει

Κανένα δεν θ’ αφήσω εμένα να κερνάει

Θα με χρίσω ιππότη και τσεντάι

Και άμα ξεμεθύσω σας λέω και good bye.

Και οι θεοί σαν πείθονται εάν υπάρχει ανάγκα

Για πόλεμο δεν έκανα ποτέ εγώ το μάγκα

Και ούτε νεροπίστολο δεν έχω στην παράγκα.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει

Κανένα δεν θ’ αφήσω εμένα να κερνάει

Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει

Χιλιάδες-δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει.

Εγώ στα δίνω έτοιμα, κι εσύ τα θες δικά σου

Λιγούρα που σε έδερνε παρόλα τα λεφτά σου

Και ούτε στο νυχάκι μου δεν φτάνει η αφεντιά σου.

Δεν σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις

Χωρίς καμιά ουσία εσύ θα τα τινάξεις

Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης

Δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις.

Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης

Δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις.

Γιουσουρούμ

1. Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες και μεντεσέδες κρατάνε τη γη

Γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες και στον κουβά τους αράζεις εσύ

Αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή, αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί

Και η ελπίδα μας έχει θαφτεί σαν το Ντορή μες στο παχνί.

2. Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα, μ’ ένα τικ-τακ μου ματώνει τ’ αυτιά

Όλα με πρόγραμμα, όλα στο σχέδιο, πρωτοκολλήσαμε τον έρωτα

Και θες να πετύχω με μια μπαταριά, χίλια φλουριά, χίλια φλουριά

Για να σου χαρίσω μαντάτα καλά, να ‘χεις αγάπη μου λεφτά.

3. Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά

Κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους και θυσιάστηκες πατριωτικά

Σου στέλνω μήνυμα μ’ ένα ταμ-ταμ να μαγειρεύεις με βιτάμ

Κι ήσουνα γόησσα κι έκανες μπαμ, γι’ αυτό σε ψάχνω στα χαμάμ.

4. Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας, στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή

Συνηθισμένοι καθένας στο ρόλο του, κι η φαντασία μας έχει χαθεί.

Την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ

Την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

5. Μια διαδήλωση, δέκα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα στη διαπασών

Χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν

Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ

Κι ο εαυτούλης σας πέταξε…βζουμ, ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

6. Ω, εποχή μου θυμίζεις τον Καίσαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν

Κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα, τα τροχοφόρα με προσπερνούν

Φεύγω και πάω να βρω στο Μπανγκόκ το σύντροφό μου τον Κινγκ-Κονγκ

Μες στο μυαλό μου βαράνε τα γκογκ, μοιάζω με μπάλα του πινγκ-πονγκ.

7. Μας εκτελούνε με σφαίρες ντουμ-ντουμ, σφαίρες ντουμ-ντουμ, σφαίρες ντουμ-ντουμ

Κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ, ταρατατατζούμ, για ένα κουστούμ.

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις

Για πο πο ρε, για πο πο ρε, για πο πο ρε ρα…

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, για όσα περάσανε χτες

Χαλάσανε τόσα πολλά, μα βρες μονοπάτι ξανά

Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί

Εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.

Τον πόλεμο μισώ, κι απ’ τη ζωή αποζητώ

Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο

Κι ας ήταν μια φορά, να μ’ είχες πάρει αγκαλιά

Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Για πο πο ρε, για πο πο ρε, για πο πο ρε ρα…

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, για όσα περάσανε χτες

Δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά

Κι αν χάνεις αυτό που σε ζει, δεν έφταιξες μόνον εσύ

Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.

Τον πόλεμο ζητώ, για μια ζωή που δεν τη ζω

Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο

Κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά

Πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ, κι απ’ τη ζωή αποζητώ

Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο

Κι ας ήταν μια φορά, να μ’ είχες πάρει αγκαλιά

Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Για πο πο ρε, για πο πο ρε, για πο πο ρε ρα…

Φανάρι του Διογένη

Μαζί με το Νικόλα, η Σωτηρία Λεονάρδου

Είπα κι εγώ ν’ αλλάξω ζωή, ν’ αρχίσω καινούργιο παιχνίδι

Το ‘ξερα πριν κρατούσα γυμνή κι αγνή την καρδιά στο λεπίδι

Και δεν την είδα την πρώτη ελπίδα, να γίνει σπέρμα, να σαρκωθεί.

Στο φανάρι του Διογένη

Κάθεται ένας νιος και περιμένει

Μην το γκρεμίσουν, κι ας τον νομίσουν φονιά

Που ‘χει τόσο ευαίσθητη καρδιά.

Πια δεν γυρνάνε τα χρόνια πίσω βοριά

Νιε μου το φανάρι δεν ‘φελά.

Έτσι κι εγώ θα ψάξω να βρω, βουνίν, φορεσιάν και ντουφέτσι

Με δίχως θυμόν και δίχως μιλιάν, ταφήν να πληρώσω του κλέφτη

Των δεσποτάδων, κυβερνητάδων, χοντροτζεπάδων και δικαστών.

Άλλος μασάει, κι άλλος σωπαίνει

Κι ο σκυφτός λαός να περιμένει

Για τα δεσμά μας, δεν φταίει πάντα η σκλαβιά

Μα η υποταγμένη μας καρδιά

Μ’ ένα φανάρι ξαναγυρνάς τις νυχτιές

Ψάχνεις γι’ ανυπόταχτες ματιές.

Πας φιρί φιρί

Πας φιρί φιρί γυρεύοντας με τα μαύρα σου τα μάτια

Δέκα πιάτα στο κεφάλι μου κι άλλα τέσσερα κανάτια

Πας φιρί φιρί γυρεύοντας να με κάνεις ν’ αγριέψω

Έχω και τις πεποιθήσεις μου, μα στο τέλος θα στις βρέξω.

Αλλά σώπα και μη μου την βγαίνεις στην κόντρα

Αν βαρούσα κι εγώ, δεν θα ήσουνα εδώ

Έχεις γλώσσα σκληρή που σκοτώνει σαν κόμπρα

Κι όσο πείσμα εσύ, άλλο τόσο κι εγώ.

Τέτοιος χαλασμός που έγινε κι ήρθαμε κι ισοπαλία

Κι απ’ την ταραχή κουνήθηκε όλη η πολυκατοικία

Σχολιάζουνε οι γείτονες κι απορούν κι οι αστυνόμοι

Πως οι δυο μας δεν χωρίζουμε κι αγαπιόμαστε ακόμη.

Μία τέτοια σκηνή να τη δεις στην οθόνη

Μα σαν παίξεις κι εσύ, θα σκιστεί το πανί

Έχε χάρη που δεν αγαπώ καμιά άλλη

Κι απ’ τώρα μας κλαιν και τα ψώνια του Ζεν.

Στα δελτία των ειδήσεων θα με γράψουν σαν σε σφάξω

Πας φιρί φιρί μου φαίνεται την ψυχή σου ν’ αναπάψω

Μου ‘ρθε κρίση και παλάβωσα, μη με βάζεις ν’ αμαρτήσω

Πας φιρί φιρί γυρεύοντας στα μπουντρούμια να σαπίσω.

Αλλά σώπα και μη μου την βγαίνεις στην κόντρα

Θα βαρέσω κι εγώ, κι απαιτώ σεβασμό

Είναι κάτι φορές που φτηνά τη γλιτώνεις

Με πέντε-έξι μπουνιές και δυο-τρεις μελανιές.

Οϊμέ

Την Σωτηρία Λεονάρδου συνοδεύει ο Νικόλας

Οϊμέ, οϊμέ, πως έγινε

Οϊμέ, τίποτα δεν έμεινε

Από μένα ζωή

Κι έχω πια παραδοθεί.

Πόσο ξένοι γίναμε…

Ποιος θα το πίστευε πως όλα τελειώσανε

Κι ούτε που πονάω πια.

Είναι αυτο-δύναμη και αδυναμία μου

Κι έγινε πια ύπαρξη

Με την πάροδο του πόνου η ανυπαρξία μου.

Προτιμώ, προτιμώ να μην ξέρω κανέναν.

Κι όσα έζησα, πέρα τα πέταξα!

Είναι αυτο-ύπνωση και αταραξία μου

Είναι κι επαγρύπνηση

Κι η κοπή μου από το θρόνο, η ελευθερία μου.

Οϊμέ, οϊμέ, πως έλιωσα.

Οϊμέ, τ’ άλογο μου σέλωσα

Δεν πατάω στη γη

Κι έχω αποξενωθεί.

Τρέχω σαν τον άνεμο…

Ποιος θα το πίστευε πως αναβαπτίζονται

Στ’ ονειρεματάκι μου.

Είναι στην πέτσα μου και στην φαντασία μου

Είναι και επίγνωση

Κι είναι το παράλογό μου, κι η ανοησία μου.

Αγαπώ, αγαπώ και γυρνάω σε μένα!

Κι όσα πέταξα τα ξαναμάζεψα.

Είναι αυτο-όραση και αναγκαιότητα

Είναι παλιννόστηση

Είναι και η λαφυριά μου στην αιωνιότητα…

Ουλαλούμ

Οι στίχοι είναι του ποιητή Γιάννη Σκαρίμπα

Ήταν σαν να σε πρόσμενα Κερά

Απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα

Κι έλεγα: Θα ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά

Κι από τα δάσα.

Θα ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή

Αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι

Και θα μυρίζει φώτα και βροχή

Και νιο φεγγάρι…

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ

Στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα

Και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ

Χρυσή κουβέντα:

Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπα»

Που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει

Καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά

Προς τη Σελήνη…

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ

Κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωϊμένα –

Μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή

Κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ μ’ αγάπησες Κερά

Που άκουγα διπλά τα βήματά μου!

Πάταγα ‘γω – στραβός – μες στα νερά;

Κι εσύ κοντά μου…

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s